Houdini

      Reacties uitgeschakeld voor Houdini

Mijn tweejarige dreumes is, zoals je dat noemt, een ondernemend mannetje. Uiteraard is dat zacht uitgedrukt. Het is een exemplaar dat je gewoonweg geen seconde uit het oog kunt verliezen of hij haalt weer iets uit. Of hij is onvindbaar. Of hij zit van top tot teen in de modder. Kan ook alledrie tegelijk. 
Als hij zich weer eens als een echte Houdini uit de autostoel heeft gewurmd, ben ik ten einde raad. Vermoeid kijk ik mijn jongste spruit aan in een laatste poging hem te manen tot luisteren. Dan besluit ik de auto stil te zetten om hem maar even zijn gang te laten gaan. Het zijn die momenten dat ik me afvraag waar dit ongelooflijk eigenwijze gedrag vandaan komt. Is het onze opvoeding? Is het een genenkwestie? Of is het gewoon ‘de jeugd van tegenwoordig’? Al mijmerend, zit ik op de bestuurdersstoel, plots opschrikkend van een luide toeter. Mijn zoon heeft zich voorin weten te wurmen en drukt met heel veel plezier op de claxon. Mensen om me heen kijken me bevreemd aan. Ik besluit dat speeltijd over is en bind onze kleine wildebras terug in zijn stoel, wat gepaard gaat met enigerlei tegenwerking. Een extra haarelastiekje aan de gordeltjes van de stoel zorgt ervoor dat Houdini zijn truc niet nog een keer ten uitvoer kan brengen. Onder luid protest keer ik huiswaarts. Snel een boterham erin en dreumes kan naar bed. Uitgeput plof ik op de bank. Soms zijn kinderen gewoon heel, heel, heel vermoeiend!