Deel 4: Dag lieve MadeliefšŸŒ¼

      Reacties uitgeschakeld voor Deel 4: Dag lieve MadeliefšŸŒ¼

De laatste onderzoeksuitslagen wijzen erop dat onze dochter ernstige afwijkingen zou hebben. De druk op ons en ons gezin zou vermoedelijk groot worden. Geheel tegen mijn gevoel in, besluiten we, puur op rationele gronden, dat het waarschijnlijk het beste is de zwangerschap af te breken.

Een week later slik ik de eerste pil die ervoor zorgt dat de baarmoeder zich voorbereidt op een bevalling. Twee dagen later volgt de opname in het ziekenhuis. Ik krijg in alle vroegte en halve dosering zodat de bevalling langzaam op gang zal komen in verband met littekens van eerdere zwangerschappen in de baarmoeder. Ik lig in een kamer achteraf waar we ontzettend goed worden begeleid. Toch blijft het onwerkelijk voelen.

In de middag volgt een 2e dosering. Aan het einde van de middag krijg ik weeƫn en niet veel later wordt onze kleine Madelief in overweldigende stilte geboren. Ze is prachtig.

We mogen haar bij ons houden om afscheid te nemen. We leggen haar in een mandje en een omslagdoekje met Madeliefjes.

De placenta komt niet vanzelf, dus dat betekent helaas nog naar de ok.

Onze kinderen komen samen met mijn moeder om afscheid te nemen van Madelief. Ze hebben allemaal iets voor haar gemaakt of geschreven dat we haar mee willen geven.

Als de kinderen weg zijn, is daar weer die immense stilte. We weten dat we Madelief hier achter moeten laten, maar het lukt ons niet. Ze ligt er zo mooi vredig bij: onze prachtige 2e dochter. Wat had ik dit graag anders gezien. Mijn hart huilt. Het gemis is direct onmenselijk.

Omdat het ons maar niet lukt, vragen we de verpleegkundige Madelief op te halen. We krijgen een gipsafdruk mee van haar voetjes. Met de belofte dat we morgen nog even naar haar toe kunnen in het mortuarium, nemen we uiteindelijk afscheid van onze jongste dochter Madelief šŸŒ¼.

*Madelief is enkele weken later gecremeerd, samen met andere kindjes. Haar as is verstrooid op een speciale gedenkplek, vlakbij mijn schoonouders. Het voelt alsof zij over haar waken. En Madelief over ons.

Ik deel dit verhaal omdat ik merk dat de hartverscheurende keuze die we hebben moeten maken, een enorm gevoel van schaamte met zich meebrengt. Zelfs drie jaar later, is mijn stille verdriet nog steeds groot. Door mijn verhaal te delen, hoop ik het taboe te doorbreken en begrip te creƫren voor mensen die zich in een soortgelijke situatie bevinden of bevonden, ongeacht welke keuzes hierin uiteindelijk gemaakt worden/ zijn. Iedere keuze is op zichzelf staand en doorgaans uiterst weloverwogen gemaakt. Maar altijd gaat dit gepaard met veel twijfel en emoties. Begrip is het minste dat je kunt doen.