Het gaat zo snel…

      Reacties uitgeschakeld voor Het gaat zo snel…

Soms kan ik zo melancholisch worden. Dan kijk ik naar die vier mensjes en dan bedenk ik hoe belachelijk snel de tijd is gegaan. Ik herinner me de geboorte van de eerste nog als de dag van gisteren. Dat ik bijna niet kon geloven dat ik echt zwanger was. Een wens die we toen al een jaar of 4 koesterden. Dolblij was ik! Veel te vroeg werd onze dochter geboren, maar ze deed het geweldig. Een echt vechtertje dat weet wat ze wil. Nog steeds heeft ze die karaktereigenschappen, alleen nu als tiener.
Niet veel later waren daar nog twee prachtjongens bij gekomen. Onze vrolijke talentvolle druktemaker met zijn hart op de goede plaats en onze ietwat ingetogen James Dean-replica met gevoel voor stijl op alle fronten. Een paar jaar later volgde de jongste deugniet.
Wat een geluk en wat een heerlijk stel. Maar wat gaat de tijd toch snel. De jongste gaat komend jaar al naar de kleuterschool; iets waar ik als moeder dan weer enorm tegenop kijk (ik schijn de enige te zijn). Ik wil nog niet uit de uit de peutertijd. Ik wil ze nog even jong en klein houden. De tijd gaat zo snel.